W dniu 2 kwietnia 2019 r. Sąd Apelacyjny w Paryżu (Cour d’appel de Paris) w całości oddalił skargę o uchylenie wyroku trybunału arbitrażowego z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie Vincent J. Ryan, Schooner Capital LLC i Atlantic Investment Partners LLC przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej.

Roszczenia powodów, opiewające na kwotę ponad 500 mln zł, były związane z inwestycją w prywatyzację Nadodrzańskich Zakładów Przemysłu Tłuszczowego w Brzegu (znanych jako Kama Foods). Podstawą prawną roszczeń były przepisy Traktatu o stosunkach handlowych i gospodarczych między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, sporządzonego dnia 21 marca 1990 r. (Dz. U. z 1994 r., Nr 97, poz. 467; dalej rówież jako „BIT”).

W postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Paryżu powodowie domagali się uchylenia korzystnego dla Rzeczypospolitej Polskiej wyroku trybunału arbitrażowego.

Zarzuty skarżących dotyczyły  rzekomego  bezzasadnego ograniczenia przez trybunał arbitrażowy  zakresu swojej jurysdykcji, w odniesieniu do roszczeń związanych z zastosowanymi przez Rzeczpospolitą Polską środkami o charakterze podatkowym. Skarżący powoływali się również m.in. na rzekome braki uzasadnienia wyroku trybunału arbitrażowego i naruszenie porządku publicznego, w związku z rzekomo retroaktywnym zastosowaniem prawa względem skarżących przez polskie organy podatkowe.

Sąd Apelacyjny w Paryżu uznał zarzuty zawarte w skardze o uchylenie wyroku za bezzasadne oraz częściowo niedopuszczalne. Jak wskazał sąd, zakres jurysdykcji trybunału arbitrażowego jest zawsze warunkowany treścią zgody państwa na arbitraż wyrażoną w umowie międzynarodowej, a niniejszej sprawie ograniczenie tego zakresu wynika bezpośrednio z art. VI ust. 2 BIT. Treść postanowień BIT, wykładana zgodnie z zasadami skodyfikowanymi w Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów (w szczególności zasadą interpretacji zgodnie ze „zwykłym znaczeniem” pojęć w nim użytych), jednoznacznie wskazuje, iż strony postanowiły ograniczyć jurysdykcję trybunału w odniesieniu do wszelkich kwestii podatkowych, tj. w odniesieniu do kwestii związanych ze stosowaniem norm o charakterze zarówno materialnym jak i procesowym. Sąd stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 1466 w zw. z art. 1506 francuskiego Kodeksu postępowania cywilnego (CPC) powodowie nie są uprawnieni do kwestionowania jurysdykcji trybunału arbitrażowego w oparciu o zarzuty, które nie zostały wcześniej podniesione w postępowaniu arbitrażowym. W związku z powyższym zarzuty powodów, dotyczące m.in. rzekomego wpływu na zakres jurysdykcji trybunału zawartej w BIT klauzuli najwyższego uprzywilejowania (MFN) zostały uznane za niedopuszczalne. Sąd nie podzielił argumentacji skarżących, którzy powoływali się na rzekome braki uzasadnienia wyroku trybunału arbitrażowego. W tym kontekście sąd wskazał, że podstawą uchylenia wyroku mógłby być wyłącznie brak uzasadnienia wyroku, nie zaś niedostateczność jego treści. Ponadto sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia porządku publicznego, stwierdzając, że wbrew twierdzeniom powodów, polskie organy podatkowe nie zastosowały względem nich prawa w sposób retroaktywny.

W związku z bezzasadnością skargi sąd zasądził od powodów na rzecz Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 200 000 euro tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok jest prawomocny. Powodom przysługuje prawo wniesienia kasacji do francuskiego Sądu Kasacyjnego (Cour de cassation).

Rzeczpospolita Polska była reprezentowana w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Paryżu przez Prokuratorię Generalną RP oraz kancelarię Dechert LLP (Paris).